Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

Evet bir savaşsız 23 Nisan daha yaşıyor çocuklarımız. Bu gün onların günü.
Onların Çocuk bayramını en içten dileklerimizle kutluyoruz..

Geçen gün Çark caddesinden bulvara doğru geliyorum, Kulağıma eski günlerimi hatırlatan bir davul sesleri, çalınan borozan sesleri geliyor.. Birde baktımki arka tarafıma ufacıcık çocuklar, birde güzel giyinmişler.. O ufacıcık elleri ile ne güzelde ritim tuturarak çalıyorlardı.. Kendilerini izleyen büyüklerini gördüklerinde, yüzlerindeki o tebessümü hatırlıyorum da, dünyalar bir kez daha onun olmuş gibi yürümeye devam ediyorlardı. Çok tuhaf olmuştum o gün. Bir zamanlar bizim yaptıklarımızı şimdi kardeşlerimizin yaptığını görmek gerçekten çok güzel bir duyguymuş..

Bugün bir 23 Nisan kutlamasini daha Isviçre'de geride biraktik.. Cok uzak bir yere gitmek, çocuklari
götürmek zorunda kaldik.. Hava bir açip bir kapatiyordu, bir esiyor bir yakiyordu.. Yoruldum açikçasi..
Program olarak yorulduguma degdi diyemeyecegim, çünkü çok berbat bir Organizasyon'du..

Cocuklar sevinecegine üzüldüler.. Yaris yaptiriyorlar, yarista birinci gelene hediye var, birinci gelen
ögretmenin yanina "neden hemen gitmemis?" diye dereceye bile sokmuyorlar.. Olacak is mi yani?
Ondan sonra o çocuga, birkaç gün ya da birkaç sene sonra "23 Nisan" dediginde, "sinir" olacaktir..
Kötü bir ani olarak kalacaktir.. Hakki yenen çocuklarla hiçbir bagim olmamasina ragmen, benim için
bile "sinir edici" bir durumdu..