 Bir kahrolmuşluk gerçeği...
Hani...
Bir umut beslersin umutsuzluğa inat.Kıvılcım misali o kadardır.Yangınlar çıkarır yüreğinde,önünü alamazsın.
Hani...
Kahretmişliğine,isyanlarına sünger çekersin bir anda.
Silersin geçmişi,koşarsın koşar adım yorulmadan.
Hani...
Bilirsin gerçekleri.
Satılmışlıkları,samimiyetsizlikleri çekersin sinene acı versede "ulan inadına be".
Hani...
Sonunda,sonmuşluğunun sonunu yaşarken,ağlayacağını bilsende ve bayram edenleri görmekte olsa.
Ne kadar enayice gelsede yolunda yürümek.
Hani...
"Ulan beynim durdu,kafam ağrıdı,içim yandı,verem oldum kanser ettiniz be" diye başlasada her kelime.
Gidersin ya peşinden...
Sevdana sarılırsın ya tüm bağlılıkla düğmüklersinya açılmasın diye.Gözyaşlarınla sularsınya,sevgini katarsınya harcını yaparsın.
Hani sımsıkıdır be senin sevdan..."adam" gibi.
Şuracığında kalır kelimeler...
Şuracığından kopar birşeyler...
Şuracıkta kalır canın...
Şuranda yumruk tanesi kadar kederden bir taş.
Kalırsın."Kal" gelir...
Susarsın."Sus" gelir...
Hani...
İşte öyle birşey be...öyle birşey.
::..UĞUR..::
Cumartesi, 17 Mayıs 2008 - Okunma sayısı: 436 |
